tag:blogger.com,1999:blog-49684792097887938622011-09-09T10:21:42.676-07:00Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.comBlogger131100tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-1524488206169181752009-08-13T04:56:00.000-07:002010-07-18T11:09:06.273-07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">ทิม เบอร์ตัน<br />อัจฉริยะแห่งอารมณ์ขันหม่นมืด</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;"></span><br /></div><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SoP_50L3n-I/AAAAAAAAAhs/a3zRhZtHE9k/s1600-h/tim-burton.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369416549481816034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SoP_50L3n-I/AAAAAAAAAhs/a3zRhZtHE9k/s200/tim-burton.jpg" border="0" /></a><br />"สำหรับผม โลกนี้เป็นสีเทา</div><div align="center">เป็นสถานที่ซึ่งความดีความชั่วผสมผสานกัน</div><div align="center">และมันก็เป็นสีเท่าเข้มขึ้นเรื่อยๆ</div><div align="center">ผมชอบเทพนิยาย และความนึกคิดเกี่ยวกับเทพนิยาย</div><div align="center">แต่ละเรื่องในตัวเราแต่ละคนจะแตกต่างกันไป</div><div align="center">และผมอยากจะทำเทพนิยายให้มันบริสุทธิ์ที่สุด"</div><div align="center"><br />หลายคนมักตั้งข้อสังเกตถึงความอึมครึมในผลงานของทิม เบอร์ตันอยู่เสมอ เมื่อนึกถึงเขา เรามักจะนึกถึงความตาย</div><div align="center">ความพิการ ความโศกเศร้า ความหดหู่ รวมถึงการยั่วล้อเสียดสี อันเป็นศูนย์รวมความหม่นมืดทั้งหลาย</div><div align="center">แต่สเน่ห์ของทิม เบอร์ตัน คือการที่เขานำเสนอเรื่องราวเหล่านี้ ด้วยอารมณ์ขันรื่นรมย์</div><div align="center"><br />ทิม เบอร์ตันเคยให้สัมภาษณ์ถึงทัศนคติของเขาที่มีต่อเรื่องเหล่านี้ว่า เขาไม่เคยคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องรันทดหดหู่</div><div align="center">ทุกอย่างเป็นในอย่างที่มันเป็น ถึงมันจะดูรันทดสลดใจสำหรับใคนบางคน คงเพราะผู้คนเหล่านั้นแต่งเติมความคิดของตนลงไป</div><div align="center">สำหรับเขาแล้วความน่าเกลียดทั้งหลายคืออีกรูปแบบหนึ่งของสุนทรียศาสตร์ ในความอัปลักษณ์มีความงาม</div><div align="center">และในความงามก็อาจจะมีความอัปลักษณ์ สองสิ่งนี้เป็นเหมือนส่วนประกอบของกันและกันที่ทำให้ศิลปะสมบูรณ์</div><div align="center"><br /><span style="font-size:85%;">Timonthy William Burton</span> เป็นศิลปินร่วมสมัยที่ประสบความสำเร็จสูงมากคนหนึ่ง</div><div align="center">เขาเป็นทั้งผู้กำกับภาพยนตร์, โปรดิวเซอร์, นักเขียน, คนวาดการ์ตูนและช่างภาพ เกิดเมื่อวันที่ <span style="font-size:85%;">25</span> สิงหาคม <span style="font-size:85%;">1958</span></div><div align="center">ในย่านเบอร์แบงก์ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา มีความหลังฝังใจวัยเด็กกับการ์ตูนและหนังสยองขวัญเก่าๆ อย่างมาก</div><div align="center"></div><div align="center">แรงบันดาลใจในยุคแรกๆ ของเขา มาจากสัตว์ประหลาดอย่างก็อตซิลล่า หรือไม่ก็นักแสดงอย่างวินเซ็นต์ ไพรซ์</div><div align="center">ทำให้เขามุ่งมั่นอยากเป็นคนวาดการ์ตูนที่เคลื่อนไหวได้ เขาจึงตัดสินใจเรียน <span style="font-size:85%;">Character Animation program</span></div><div align="center">ที่ <span style="font-size:85%;">California Institute of the Arts</span> ด้วยทุนการศึกษาของวอลต์ ดีสนีย์</div><div align="center"><br />เมื่อเรียนจบในปี <span style="font-size:85%;">1979</span> เขาก็เข้าทำงานในสตูดิโอของวอลต์ ดีสนีย์ ทำให้เขามีโอกาสได้แสดงฝืมือในภาพยนตร์หลายเรื่อง</div><div align="center">อาทิ <span style="font-size:85%;">The Fox and the Hound</span> และ <span style="font-size:85%;">The Black Cauldron</span> นอกจากนี้ เขายังมีโอกาส</div><div align="center">กำกับผลงานสต็อปโมชั่นเป็นครั้งแรก ด้วยภาพยนตร์สั้นเรื่อง <span style="font-size:85%;">Vincent</span> ที่เบอร์ตันตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อสดุดีวินเซ็นต์ ไพรซ์</div><div align="center">ดาราหนังสยองขวัญซึ่งเป็นขวัญใจตั้งแต่วัยเด็กของเขาโดยเฉพาะ เบอร์ตันลงทุนพากษ์เสียงของไพรซ์ด้วยตนเอง</div><div align="center">ภาพยนตร์เรื่องนี้ ประสบความสำเร็จมากในหมู่นักวิจารย์ ได้รับรางวัลต่างๆ มากมาย</div><div align="center"><br />ทิม เบอร์ได้กล่าวถึงภาพยนตร์สั้นเรื่อง <span style="font-size:85%;">Vincent</span> ของเขาว่า "สำหรับสตูดิโอดีสนีย์ ที่ชอบทำหนังสัตว์โลกแสนน่ารัก</div><div align="center">การที่เขาให้โปรเจ็กต์หนังเรื่องนี้ของผมผ่านได้ ก็ถือว่าเขาใจกว้างกับผมมากที่สุดแล้ว เพราะช่วงที่ผมทำงานอยู่ที่นี่</div><div align="center">ผมรู้สึกว่าตัวเองวาดการ์ตูนไม่ดีเลย ดิสนีย์ชอบให้พวกเราวาดการ์ตูนตาโตๆ</div><div align="center">แต่การ์ตูนที่ผมอยากวาดจริงๆ น่ะ ผมไม่อยากให้มันมีดวงตาเลยล่ะ"</div><div align="center"></div><div align="center"><br />ในปี <span style="font-size:85%;">1982</span> ทิม เบอร์ตันเขียนภายนตร์ล้อเลียนกวีนิพนธ์อันมีชื่อเสียงของคลีเมนต์ คลาก มัวร์ ออกมา <span style="font-size:85%;">3</span> หน้ากระดาษ</div><div align="center">โดยใช้ชื่อว่า <span style="font-size:85%;">"The Nightmare Before Christmas"</span> โดยเบอร์ตัน สเก็ตช์ภาพวาดลายเส้นและสตอรี่บอร์ด</div><div align="center">ทุกฉากทุกตอนแล้วหาคนมาทำเป็นหุ่นสามมิติ ชื่อแจ๊ก สเคลลิงตัน พระเอกของเรื่อง แล้วนำโปรเจ็กต์ไปเสนอ</div><div align="center">ตามสถานีโทรทัศน์ต่างๆ หลายแห่งแต่ไม่ผ่านเลยแม้แต่แห่งเดียว เบอร์ตันพับโครงการนี้ไว้เป็นสิบปี</div><div align="center">ก่อนที่จะปัดฝุ่นเอามาทำใหม่ หลังจากที่เขามีเครดิตอย่างสูง จากภาพยนตร์เรื่อง <span style="font-size:85%;">Batman</span> เมื่อปี <span style="font-size:85%;">1989</span></div><div align="center"></div><div align="center"><br />ผลงานเรื่องต่อมาของทิมที่ทำกับดีสนีย์เป็นภาพยนตร์สารคดีขาว-ดำ ความยาว <span style="font-size:85%;">30</span> นาที เรื่อง <span style="font-size:85%;">Frankenweenie</span></div><div align="center">ในปี <span style="font-size:85%;">1984</span> เป็นความพยายามครั้งแรกเล็กๆ ของเขา ในการเล่าเรื่องฟื้นคืนชีพแบบแฟรงเกนสไตน์</div><div align="center">เนื่อหาในภาพยนตร์เรื่องนี้ เป็นเรื่องของเด็กชายคนหนึ่งที่พยายามชุบชีวิตหมาแสนรักของตน</div><div align="center">ด้วยเหตุนี้เอง ใครบางคนจึงตั้งฉายาให้เขาด้วยว่าเป็น "ด้านมืดของวอลต์ ดีสนีย์"</div><div align="center"></div><div align="center"><br />บุคลิกตัวละครเอกในผลงานของทิม เบอร์ตัน แม้จะแตกต่างกันไปตามเนื้อหาของเรื่อง แต่จะมีลักษณะร่วมกันอยู่อย่างหนึ่งคือ</div><div align="center">มักจะแฝงความแอนตี้ฮีโร่ไว้ด้วยเสมอ กล่าวคือ ฮีโร่ของเขามักจะซุ่มซ่าม เด๋อด๋า ไม่หล่อ ไม่เท่ห์ ไม่เก๋ไก๋</div><div align="center">ไม่มีคุณสมบัติเลิศเลอเพอร์เฟ็คต์เหมือนฮีโร่ทั่วๆ ไป ลึกๆ แล้วฮีโร่ของเขาออกจะหดหู่ดูน่าสงสารอยู่ไม่น้อย</div><div align="center">ทิม เบอร์ตันเคยให้สัมภาษณ์ถึงความคิดของเขาว่า เขารู้สึกไว้วางใจในความบกพร่องมากกว่าความสมบูรณ์แบบ</div><div align="center">เขาบอกว่า "ผมคิดว่าฮีโร่แท้ๆ นั้นสามารถมีข้อบกพร่องได้และในขณะเดียวกัน คนที่มีข้อบกพร่องในตัวมากมาย</div><div align="center">ก็สามารถเป็นฮีโร่กับเขาได้เหมือนกัน" และดูเหมือนว่า ความคิดนี้ จะมีอยู่ในผลงานของเขาแทบทุกชิ้น</div><div align="center"></div><div align="center"><br />แก่นสารในผลงานของทิม เบอร์ตัน มักวนเวียนอยู่กับความตาย ความเศร้า รวมถึงความชั่วร้ายไร้เดียงสาบางคนจึงเรียกเขาว่า</div><div align="center">"อัจฉริยะแห่งอารมณ์ขันหม่นมืด" ด้วยเขามักขุดควานไปในความชั่วร้ายทั้งหลายแล้วนำมาเสกสรรค์ปันแต่งใหม่ในสไตล์ของเขา</div><div align="center"></div><div align="center"><br />ทิม เบอร์ตันกล่าวว่า ผู้คนมักพูดถึงด้านมืดของเขาอยู่เสมอ โดยตัวเขาเองก็ไม่เคยรู้คำตอบที่แท้จริงนัก ที่ว่ามืดนั้น</div><div align="center">มันคืออะไรกันแน่ เขาบอกว่า ด้านมืดโดยแท้จริง น่าจะเป็นอย่างรายการ <span style="font-size:85%;">American's Funniest Home Video</span></div><div align="center">รายการตลกจากเรื่องจริงเช่นภาพวิดีโอเด็กหรือคนแก่ประสบอุบัติเหตุในท่วงท่าชวนขบขัน</div><div align="center">ที่ผู้คนชอบดูและหัวเราะสนุกกับภาพเหล่านั้น</div><div align="center"><br />"ผมอ่อนไหวกับภาพชีวิตที่หดหู่หม่นมืดและในงานของผมก็มักหยิบเรื่องข้อบกพร่องของมนุษย์มาเล่นก็จริง</div><div align="center">แต่ผมก็แค่หยอกเย้าเสียดสีมันเล็กๆ น้อยๆ ผมแค่พยายามให้มันมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างเท่านั้น</div><div align="center">และความจริงแล้ว ผมเป็นแค่คนเขียนหนังสือเด็กเท่านั้นเอง"</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-152448820616918175?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-77721824617910031472009-07-15T20:53:00.000-07:002010-07-18T11:09:06.273-07:00<div align="center"><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358904052388175890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 226px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sl6m18v_oBI/AAAAAAAAAhU/6vXU6uAOJNg/s320/ecolabel1.jpg" border="0" /> <p align="center"><br /><span style="font-family:arial;font-size:85%;">Concept : ช้าง<br />แนวความคิด : แนวคิดนี้เกิดจาก ความคิดที่อยากจะหยิบสิ่งที่แสดงถึงความเป็นไทย มาทำให้เป็น</span><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br />สัลักษณ์ที่มีเอกลักษณ์ของประเทศ ช้างจึงมีความเหมาะสมอย่างมาก เพราะเป็นสัตว์สัลักษณ์<br />ของเป็นประเทศไทยและอาศัยอยู่ในป่าที่อุดมสมบูรณ์ จึงเอารูปทรงของช้างมาตัดทอนและผสมเข้า</span><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br />กับต้นอ่อนของต้นไม้ ถ้ามองเฉพาะส่วนสีเทาจะเห็นช้างมีงวงยาวลงมา แต่ถ้ามองรวมๆจะเห็นเป็น<br />รูปต้นอ่อนของต้นไม้<br /></p></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sl6m2NOzqwI/AAAAAAAAAhc/hj1GbQboT0U/s1600-h/ecolabel2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358904056812382978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 226px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sl6m2NOzqwI/AAAAAAAAAhc/hj1GbQboT0U/s320/ecolabel2.jpg" border="0" /> <p align="center"></a><br /><span style="font-family:arial;font-size:85%;">Concept : เพื่อนกัน<br />แนวความคิด : การปลูกฝังเรื่องสิ่งแวดล้อมในตัวบุคคลเป็นเรื่องสำคัญ หากบุคคลตระหนักว่าเราและ<br />ธรรมชาติก็เปรียบเสมือนเพื่อนร่วมโลกที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันและกัน ข้าพเจ้าจึงออกแบบให้สัญลักษณ์<br />เป็นรูปคนและต้นไม้ยืนกอดคอกันอย่างร่าเริง เพื่อสื่อถึงคำว่า “เพื่อนกัน”<br /></span></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sl6m2qRInJI/AAAAAAAAAhk/d0qVUv2L1hk/s1600-h/ecolabel3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358904064606772370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 226px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sl6m2qRInJI/AAAAAAAAAhk/d0qVUv2L1hk/s320/ecolabel3.jpg" border="0" /> <p align="center"></a><br /><span style="font-family:arial;font-size:85%;">Concept : รัก<br />แนวความคิด : สัญลักษณ์มือ เป็นภาษาที่ผู้รับสาร สามารถเข้าใจได้เองโดยที่ผู้ส่งสาร ไม่ต้องสื่อสาร<br />และด้่วยลักษณะกิ่งก้านของต้นไม้ ข้าพเจ้าจึงนำสัญลักษณ์มือที่สื่อถึง “ความรัก” มารวมเข้ากับต้นไม้<br />เป็นต้นไม้ที่มีกิ่งก้านรูปสัญลักษณ์มือคนว่ารักต้นไม้</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-7772182461791003147?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-59257132180885435912009-06-30T10:41:00.001-07:002009-07-02T13:40:07.477-07:00<div style="text-align: center;">ผลงานที่ชอบ</div><div style="text-align: center;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sk0Uh7zEAcI/AAAAAAAAAgk/qT8efHbUXSU/s1600-h/2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sk0Uh7zEAcI/AAAAAAAAAgk/qT8efHbUXSU/s200/2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353958105233490370" /></a><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ผลงานการออกแบบของพงศ์ภัทร เผือกวัฒนะ จากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ นำเสนอสื่อวีดีทัศน์สารคดีสั้น</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">เรื่อง Post Rock A Documentary Film ในบูธมีการจัดวางตัวอักษรชื่องานอย่างเรียบง่าย</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">มีกีต้าร์ไฟฟ้าตั้งอยู่ข้างๆโทรทัศน์อยู่หนึ่งตัว หูฟังสำหรับสองคน </span></span></p> <p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">สารคดีเริ่มต้นด้วยการ การสัมภาษณ์ผู้รู้ในวงการเพลงหลายท่าน ทั้งดีเจ นักดนตรีและเจ้าของค่ายเพลง</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">โดยฉายบทสัมภาษณ์สลับกับภาพการบรรเลงเพลงโดยวงดนตรี มิวสิควีดีโอ และภาพของบรรยากาศตาม</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ธรรมชาติที่เข้ากับท่วงทำนองเพลง สารคดีจบด้วยการเปิดเพลงบรรเลง ที่ทำให้คนดูรู้สึกประทับใจ</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></p> <p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">เนื่องด้วยข้าพเจ้าก็เป็นหนึ่งในผู้เสพงานดนตรีโพสต์ร็อค ข้าพเจ้าจึงเข้าใจและรับรู้ได้ถึงความรู้สึกและความตั้งใจที่</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">เจ้าของผลงานใส่ใว้ในงาน อีกทั้ง็เป็ผลงานยังมีความลงตัวในด้านการตัดต่อ ลำดับภาพและเสียง มีมุมกล้องที่สวยงาม</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">อารมณ์ของดนตรีที่สะท้อนออกมาจากภาพ ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่ข้าพเจ้าประทับใจที่สุด</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: center; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ในบรรดาผลงานทั้งหมดในงานปล่อยแสง 3</span></span></p><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sk0WdwUsSAI/AAAAAAAAAgs/oirjLWT73VI/s1600-h/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sk0WdwUsSAI/AAAAAAAAAgs/oirjLWT73VI/s200/1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353960232457095170" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ผลงานการออกแบบของภาพแพรว รัตรสาร จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเจ้าคุณทหารลาดกระบัง</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">นำเสนอสื่อประสมระหว่างเว็บเพ็จและอินเทอแอ็คทีฟ หัวข้อ ตัวพิมพ์ ว่าด้วยเรื่องราวของตัวโน็ตทางดนตรี</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">และตัวพิมพ์ไทย ที่ถูกแทนสัญลักษณ์ด้วยเสียง ในบูธมีป้ายชื่องานและคำอธิบายธีมงานติดอยู่</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ด้านล่างเป็นคอมพิวเตอร์ที่เว้นที่ไว้สำหรับผู้ชม สามารถใช้เม้าท์เล่นคอมพิวเตอร์ได้ และหูฟังสำหรับหนึ่งคน</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">หน้าแรกจะเป็นรูปสัญลักษณ์ทางดนตรีบนบรรทัดห้าเส้น เมื่อนำเม้าท์ไปวางที่รูปสัญลักษณ์<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">จะปรากฎแถบคำอธิบายต่างๆ เมื่อคลิกเข้าไปจะมีข้อมูล มีวิธีใช้คล้ายกับเว็บเพ็จ ยกตัวอย่างข้อมูล</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">เช่น ขนาดและลักษณะของตัวอักษรสามารถนำมาแทนลักษณะของเสียงดนตรีได้ อย่างตัวอักษรจีน</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">อาจมีเสียงเป็นเครื่องดนตรีจีน หรือ ตัวอักษรแบบบาง อาจมีเสียงทางดนตรีที่เบา เป็นต้น บางหน้าของเว็บสามารถ</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ให้เราเล่นไปกับจังหวะการวางตัวอักษรและเสียงที่เกิดขึ้น หรือ ฟังเพลงบรรเลงจากตัวอักษรตระกูลต่างๆกัน</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">และมีเสียงสัมภาษณ์เรื่องตัวอักษรจากนักออกแบบอักษรและนักออกแบบกราฟิกด้วย</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ข้าพเจ้าชอบผลงานชิ้นนี้เพราะ เป็นเรื่องน่าสนใจ ที่ผู้ออกแบบนำของสองอย่างที่ต่างกันมาก มาผสมผสาน</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">และหาจุดที่พอจะเชื่อมของสองอย่างนี้เข้าด้วยกันอย่างลงตัว มีกระบวนการคิดงานอย่างมีที่มาที่ไป เป็นศิลปะประยุกต์</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ที่ให้แนวทางใหม่ๆทางศิลปะ ข้าพเจ้าเคยเห็นผลงานที่เกี่ยวกับตัวโน็ตมาบ้าง และผลงานนี้ก็เป็นหนุ่งในงานที่ลงตัว</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">สร้างสรรค์ ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้ข้าพเจ้า อยากที่จะทำผลงานที่ดีต่อไป</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:13px;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sk0aM9JNNCI/AAAAAAAAAg0/TCAeKZgoeJs/s1600-h/3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Sk0aM9JNNCI/AAAAAAAAAg0/TCAeKZgoeJs/s200/3.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353964341887317026" /></a></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Nakaracha; "><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px; ">ผลงานการออกแบบของวิพาสน์พร ศรีพุ่ม</span></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 51, 51); "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); "><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px; "> จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเจ้าคุณทหารลาดกระบัง</span></span></span></span></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Nakaracha; "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 51, 51); "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); "><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px; ">นำเสนอการออกแบบผลิตภัณฑ์จากซากเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเลคทรอนิกส์</span></span></span></span></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Nakaracha; "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 51, 51); "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); "><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px; ">ภายใต้หัวข้อ Electronic Waste Is Not Quite ‘Waste’</span></span></span></span></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:13px;"><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 51, 51); "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); "><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ในบูธมีป้ายชื่องานพร้อมซากอุปกรณ์จากเครื่องใช้ไฟฟ้าและอีเลคทารนิกส์สีขาวติดรวมๆกันบนผนัง</span></span></span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 51, 51); "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); "><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ด้านล่างจัดวางเครื่องประดับหน้าตาประหลาดที่ทำจากชินส่วนภายในของซากเครื่องใช้เหล่านั้น</span></span></span></span></p> <p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha; min-height: 16.0px"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></p> <p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">เครื่องประดับที่นำเสนอมีทั้งกำไลข้อมือ แหวน หรือสร้อยคอที่ล้วนมาจากอุปกรณ์อิเลคทรอนิกส์</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ทำให้รูปร่างของเครื่องประดับมีหน้าตาแปลกออกไป ด้านล่างเครื่องประดับจะมีป้ายกำกับว่า</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">แต่ละชิ้นมาจากซากวัสดุที่เป็นอันตรายและอาจกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ก่อให้เกิดมลพิษได้อย่างไร</span></span></p> <p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha; min-height: 16.0px"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span></span></p> <p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">จากทรวดทรงที่แปลกตาทำให้ข้าพเจ้าประทับใจและอยากจะมีเครื่องประดับเหล่านี้ไว้ใช้ในชีวิตประจำวันบ้าง</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">จากของที่เป็น ‘ซาก’ อีกทั้งยังจัดเป็นของที่เป็นขยะมลพิษที่ล้นโลก ถูกนำมาผสมผสานให้เกิดรูปแบบใหม่ๆ</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">นำเสนอในรูปแบบของเครื่องประดับ นอกจากจะเป็นการนำกลับมาใช้ใหม่แล้ว ข้าพเจ้าคิดว่าอีกนัยหนึ่ง</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ผู้ออกแบบอยากจะบอกว่า ขยะเหล่านี้ มีมากจนสามารถเอามาทำเป็นเครื่องประดับที่มนุษย์ใช้ตกแต่งตนเองได้แล้ว</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ซึ่งนับเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงเพราะเครื่องประดับในโลกใบนี้ มีหลากหลายมาก หากขยะอิเลกทรอนิกส์นี้</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">มีจำนานมากเท่าเครื่องประดับจริง ก็นับเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงอยู่เหมือนกันว่าต่อไปในอนาคต</span></span></p><p style="margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 16.0px Nakaracha"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">โลกใบนี้ จะดำรงค์อยู่ได้อีกนานเท่าไรกัน</span></span></p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-5925713218088543591?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-47099747242693402042009-06-30T09:48:00.000-07:002009-07-02T12:32:41.913-07:00<div style="text-align: center;">ฝ้ายปลิ้ว<br /></div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SkpMpHYeWGI/AAAAAAAAAgc/DqEPFX1LkCk/s1600-h/1jpeg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353175376323303522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 142px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SkpMpHYeWGI/AAAAAAAAAgc/DqEPFX1LkCk/s200/1jpeg.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">แนวความคิด คือ ดอกฝ้ายที่ปลิ้วไปตามกระแสลม จะให้ความรู้สึกบางเบาและปลอดโปร่ง</span></span></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span><div align="center"><span><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">ความรู้สึกนี้ เราก็สามารถสัมผัสได้เวลาที่ใส่เสื้อผ้าฝ้ายเหมือนกัน</span></span></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span><div align="center"><span><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">จึงเลือกใช้ คว่า 100% Cotton มาผสมกับลักษณะการปลิ้วของเส้นใยดอกฝ้าย</span></span></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /></span></span><div align="center"><span><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">ให้รู้สึกถึงธรรมชาติความเป็นฝ้ายมากที่สุด</span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-4709974724269340204?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-36002524634570375732009-02-16T08:14:00.000-08:002010-04-06T04:23:53.657-07:00<div align="center">โครงการใหญ่สุดของคลาสนี้ คือ ทำชุดฟิกเกอร์จากอะไรก็ได้ที่เป็นเซท<br />ตัวละครแต่ละตัวมีที่มาที่ไป มีอาณาจักรให้อยู่<br /><br />เราอยากทำเมืองที่ทุกคนหน้าตาไม่เหมือนใคร ไม่เอาแบบน่ารักด้วย<br />เลยทำเมืองของคนหน้าตาแย่ๆดีกว่า ถนัดอยู่แล้ว<br /><br />นี่ไงๆ เมืองแบนของเรา<br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303485740872880450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SZnELqgT0UI/AAAAAAAAAaQ/Zuwa8hIgCmU/s400/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%87.jpg" border="0" /> <p align="center">ขอแนะนำ ตัวเอก<br />คุณมะระ เลี้ยงนกคู่ใจอยู่ตัวหนึ่งชื่อ ก๊าบๆ<br />มะระใฝ่ฝันอยากเต้นพริ้วได้อย่างนักบัลเล่ต์<br />ถึงจะใส่ชุดและรองเท้าแบบนักบัลเล่ต์หญิง<br />แต่มะระเป็นผู้ชายนะ อย่าเข้าใจผิด<br /><br /></p><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLOrKdDKVI/AAAAAAAAAeA/EzfYCsdx_xQ/s1600-h/%C3%A0%C2%B8%C2%A1%C3%A0%C2%B8%C2%B0%C3%A0%C2%B8%C2%A3%C3%A0%C2%B8%C2%B0.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306030551931758930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLOrKdDKVI/AAAAAAAAAeA/EzfYCsdx_xQ/s320/%E0%B8%A1%E0%B8%B0%E0%B8%A3%E0%B8%B0.jpg" border="0" /> </a><p align="center"><br /><br />คนต่อไป<br />ป้าน้ำตาลกรวด เรียกสั้นๆว่าป้ากรวด<br />เปิดร้านขนมอยู่ในหมู่บ้าน เป็นโรคตื่นคน<br />ถ้ามีใครเดินมาซื้อของจะรีบเก็บร้านทันที<br />แต่ขนมป้าอร่อยมาก คนจึงแวะเวียนมาให้ป้าผวาบ่อย<br /><br /></p><p></p><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLNmNkBMBI/AAAAAAAAAd4/w6So51qi9r4/s1600-h/%C3%A0%C2%B8%C2%81%C3%A0%C2%B8%C2%A3%C3%A0%C2%B8%C2%A7%C3%A0%C2%B8%E2%80%9D.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306029367355322386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLNmNkBMBI/AAAAAAAAAd4/w6So51qi9r4/s320/%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%94.jpg" border="0" /> </a></p><p></p><p align="center"><br /><br />คนที่สาม<br />เด็กชายทุเรียน ชอบเตะตะกร้อ<br />หมั่นฝึกซ้อมทุกวัน เพื่ออนาคตจะได้เป็น<br />นักเตะในตำนานของหมู่บ้าน<br /><br /></p><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLOrg5JeaI/AAAAAAAAAeI/LTjFWE36Xm4/s1600-h/%C3%A0%C2%B8%E2%80%94%C3%A0%C2%B8%C2%B8%C3%A0%C2%B9%E2%82%AC%C3%A0%C2%B8%C2%A3%C3%A0%C2%B8%C2%B5%C3%A0%C2%B8%C2%A2%C3%A0%C2%B8%E2%84%A2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306030557955193250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLOrg5JeaI/AAAAAAAAAeI/LTjFWE36Xm4/s320/%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99.jpg" border="0" /> </a><p align="center"><br /><br />คนที่สี่<br />ลุงสี่คิ้ว เกษตรกรของหมู่บ้าน อดีตนักเรียนทุนญี่ปุ่น<br />ผู้คลั่งไคล้ขบวนการโกโกไฟว์! พยายามผสมผสานวัฒนธรรม<br />ความเป็นไทยกับญี่ปุ่นเข้าด้วยกัน อย่างไม่ค่อยลงตัวนัก<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLNl5lcrsI/AAAAAAAAAdw/kDtUe_2J0LQ/s1600-h/%C3%A0%C2%B8%C2%AA%C3%A0%C2%B8%C2%B5%C3%A0%C2%B9%CB%86%C3%A0%C2%B8%E2%80%9E%C3%A0%C2%B8%C2%B4%C3%A0%C2%B9%E2%80%B0%C3%A0%C2%B8%C2%A7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306029361992609474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLNl5lcrsI/AAAAAAAAAdw/kDtUe_2J0LQ/s320/%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%84%E0%B8%B4%E0%B9%89%E0%B8%A7.jpg" border="0" /></a><br /><br />ตัวที่ห้า<br />หมาของลุงสี่คิ้ว ชื่อหงิด มีหางเหมือนหางกระต่าย<br />ชอบกินผักใบเขียว เป็นหมาตำรวจผู้ดูแลเมือง<br />แอบชอบก๊าบๆ นกของมะระอยู่เงียบๆ<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLNlsbApbI/AAAAAAAAAdo/o5e7Vmg5DJc/s1600-h/%C3%A0%C2%B8%C2%AB%C3%A0%C2%B8%E2%80%A1%C3%A0%C2%B8%C2%B4%C3%A0%C2%B8%E2%80%9D.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306029358459168178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 290px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLNlsbApbI/AAAAAAAAAdo/o5e7Vmg5DJc/s320/%E0%B8%AB%E0%B8%87%E0%B8%B4%E0%B8%94.jpg" border="0" /></a><br /><br />แถมให้ ภาพปาปารัสซี่ของก๊าบๆ ที่หงิดฝาก<br />ลุงสี่คิ้ว ให้ถ่ายให้<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLNlT5kydI/AAAAAAAAAdg/CvQ-eqddcBQ/s1600-h/%C3%A0%C2%B8%C2%81%C3%A0%C2%B9%C5%A0%C3%A0%C2%B8%C2%B2%C3%A0%C2%B8%C5%A1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306029351876479442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 235px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLNlT5kydI/AAAAAAAAAdg/CvQ-eqddcBQ/s320/%E0%B8%81%E0%B9%8A%E0%B8%B2%E0%B8%9A.jpg" border="0" /></a><br /><br />ตอนไปเสนออาจารย์ เราทำเป็นดินน้ำมันปั้น แล้วจะทำเปเปอร์มาเช่ให้มันแข็งแรงขึ้น<br />แต่พอทำแล้ว เสียเวลาเปเปอร์มาเช่มาก หลังจากไปเดินเล่นรอบๆห้องเรียนหนึ่งรอบ<br />เจอจุดประกาย วิธีการทำแบบใหม่ให้เร็วขึ้น ท๊าดา...ใช้ดินญี่ปุ่น เย็นวันนั้น กลับไป<br />ซื้อเลย กิโลนึง นั่งปั้นรอแห้งๆเลย เยี่ยม! (จะได้เจียดเวลาไปทำวิชาอื่นบ้าง)<br /><br />ทิ้งไว้สอง สามวันก็แห้งแล้ว แต่ชุดตุ๊กตาของเราเป็นตัวแบนๆหมดเลยนะ<br />เหมือนขนมปังขิงน่ะ แต่หน้าตาไม่น่ารักเท่า ก็ตลกดี หมาก็แบน ผักก็แบน<br />ลูกบอลก็แบน ประชาชนที่อาศัยในอาณาจักรก็แบนกันทั้งเมือง<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLNlfyZTcI/AAAAAAAAAdY/WeUYw1s50GU/s1600-h/%C3%A0%C2%B9%E2%82%AC%C3%A0%C2%B8%C2%A1%C3%A0%C2%B8%C2%B7%C3%A0%C2%B8%C2%AD%C3%A0%C2%B8%E2%80%A1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306029355067592130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLNlfyZTcI/AAAAAAAAAdY/WeUYw1s50GU/s320/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%87.jpg" border="0" /></a><br />เราใช้สีอะคลิลิกระบาย ทำอยู่นาน เพราะชิ้นส่วนมันเล็กมาก โดยเฉพาะอมยิ้ม<br />ทำส่งเกือบไม่ทันแหนะ มัวแต่โมร้านป้ากรวดอยู่ ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่มาช่วยจ้ะ<br />พอส่งเสร็จ เราก็อุทิศมะระให้กับคณะ T_T ลาก่อนมะระ นายได้ทำหน้าที่ของนายแล้ว </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-3600252463457037573?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-13065267225787504932009-02-16T07:57:00.000-08:002009-02-23T08:38:10.601-08:00<div align="center">โจทย์ครั้งนี้คือ ทำฟิกเกอร์อะไรก็ได้ที่เป็นคอนเทมพอเรรี่ที่สะท้อนวัยรุ่นไทย</div><div align="center">และสามารถนำไปวางไว้ในที่ๆคนพลุกพล่านได้ (ประมาณนี้ โจทย์เต็มๆจำไม่ได้)<br />ตอนแรกนึกว่าต้องทำด้านดีๆ ไปเสนอแล้วอาจารย์บอกด้านไหนก็ได้<br />กลับมานั่งนึกดู วัยรุ่นเนี่ย ด้านลบนึกได้มากกว่าด้านดีซะอีก<br /><br />เราเลือก "ความขี้เกียจ" มาเป็นหัวข้อ<br />เราอยากทำฟิกเกอร์ที่รู้สึกหยุ่นๆ ดูหนึบๆ หนืดๆ<br /><br />ตอนแรกอาจารย์แนะนำว่าให้ใช้เยลลี่ทำ แต่คงยากเพราะขนย้ายลำบาก</div><div align="center">ต้องทำแม่พิมพ์ นึกไปนึกมา จากซิลิโคนเลยไปจนถึงกาว กาวนี่แหละเยี่ยมเลย<br />หลังจากปิดเทอม กลับมานั่งปั่นเลย ซื้อกาวลาเท็กขวดเบิ้มมาเลย</div><div align="center">ขึ้นโครงด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ปั้นทากาว อัดกับขวดน้ำเปล่าแบบหกลิตร<br />ทิ้งไว้จนแห้ง ถอดออกมาก็ทำแขนด้วยกระดาษปั้น เปเปอร์มาเช่รอบๆตัวให้ผิวเรียบ</div><div align="center">รอจนแห้ง แล้วเอากาวลาเท็กผสมสีโบะลงไปเลย</div><div align="center">เทคนิคใหม่ๆที่ได้คือโบะแล้ว รีบเกลียบให้เรียบ พยายามอย่าแตะมาก<br />มันจะไม่เรียบ ทิ้งไว้ 3-4 ชั่วโมงก็เติมหน้าตาได้เลย<br /><br />นี่แหละ ตัวขี้เกียจ<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLLiKm1ZMI/AAAAAAAAAdQ/5ihSOtLAHp0/s1600-h/#3+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306027098819093698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 241px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLLiKm1ZMI/AAAAAAAAAdQ/5ihSOtLAHp0/s320/%233+2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLLh8T0xoI/AAAAAAAAAdI/FXCnrYZFvwg/s1600-h/#3+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306027094981265026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 268px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLLh8T0xoI/AAAAAAAAAdI/FXCnrYZFvwg/s320/%233+1.jpg" border="0" /></a><br /><br />เห็นหน้ากันชัดๆแล้ว รู้สึกเฉื่อยๆกันบ้างมั้ย? </div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLLhjfJ9BI/AAAAAAAAAdA/kHpIqpl4Lxk/s1600-h/ขี้เกียจ.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306027088317903890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLLhjfJ9BI/AAAAAAAAAdA/kHpIqpl4Lxk/s320/%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%88.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-1306526722578750493?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-76300305204170620762009-02-16T07:44:00.000-08:002010-04-06T04:26:50.537-07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:arial;">สนุกมากอาทิตย์นี้ มีการเอาขยะที่เก็บสะสมมาทั้งอาทิตย์ มากองรวมกัน<br />แล้วก็จับฉลากเอาขยะที่จัดไว้ไปทำฟิกเกอร์ ขวัญจับได้กล่องน้ำหอมแบบยาว<br />รูปร่างคล้ายๆกล่องแปรงสีฟัน ฝาแบรนด์ จุกปลายไม้แขวนเสื้อ ลูกโป่ง และกระดิ่งเล็กๆ</span><br /><br />ทันทีเลย ที่เห็นกล่องน้ำหอม ทดไว้ในใจเลยว่า จะทำเป็นปากงับๆแบบตุ๊กตาพัพเพ็ต<br />จุกปลายไม้แขวนเสื้อก็พอดีเลย เป็นฟันได้ ได้ลูกโป่งมาอีก ต้องมาเป่าแน่นอน ฝาแบรนด์<br />ก็ให้เป็นตา แต่กระดิ่งไม่ได้ใช้ทำอะไร</span></div><div align="center"> </div><div align="center"><span style="font-family:Arial;">พอดีวันนั้น เราโด๊ปแบรนด์มา เลยมีกล่องแบรนด์ติดมาด้วย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;">มีประโยชน์มาก! เพราะขวัญเลยเติมเข้าไป ทำเป็นหนวดทั้งสองข้าง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;">ตัวนี้ทำเปเปอร์มาเช่ทั้งหมดเลย ฝาแบรนด์ทำยากมาก โค้งเยอะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;"><br />เลยให้ฟิกเกอร์ตัวนี้เป็นฟิกเกอร์ฟันหลอเพราะเคี้ยวหมากฝรั่ง<br />แถมเรา(ผู้เล่น)ยังเป่าลูกโป่งได้อีกด้วย เท่ห์มาก ปฎิบัติ!</span><br /><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLEJW-MsQI/AAAAAAAAAcY/2tJSA3IV2Lk/s1600-h/#4+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306018976060190978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLEJW-MsQI/AAAAAAAAAcY/2tJSA3IV2Lk/s320/%234+1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLGYmRR1JI/AAAAAAAAAcg/rhhoWhHsuiA/s1600-h/chewer1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306021436888044690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLGYmRR1JI/AAAAAAAAAcg/rhhoWhHsuiA/s320/chewer1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLGZAd44VI/AAAAAAAAAco/g58q74WnJrE/s1600-h/chewer2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306021443920257362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLGZAd44VI/AAAAAAAAAco/g58q74WnJrE/s320/chewer2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLGZyNRjrI/AAAAAAAAAcw/nYCJZjSvQQc/s1600-h/chewer3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306021457272344242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLGZyNRjrI/AAAAAAAAAcw/nYCJZjSvQQc/s320/chewer3.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLGamU7C-I/AAAAAAAAAc4/qCV9xMFSx9s/s1600-h/SSL19993.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306021471263067106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLGamU7C-I/AAAAAAAAAc4/qCV9xMFSx9s/s320/SSL19993.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-7630030520417062076?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-18957823349517517932009-02-16T07:28:00.000-08:002009-02-23T07:38:53.642-08:00<div style="TEXT-ALIGN: center">งงหน่อยกับงานชิ้นนี้ เพราะห่างหายไปนานกับการได้สัมผัสตุ๊กตาบาร์บี้ </div><div style="TEXT-ALIGN: center">เลยงงเลย ไม่รู้จะทำไงต่อ เห็นหน้าตุ๊กตาแล้ว...กลัว<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center">ทำให้นึกถึงเรื่อง หนูอยากกลับบ้าน สมัยเด็กๆ<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center">หัวข้อคือ การดัดแปลง เพิ่มเติม บาร์บี้ให้เข้ากับธีมที่เราเลือกเอง<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center">แน่นอนเลย เราเลยเลือกธีมแมลงสาบ หลายคนผง่ะ<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center">แต่จะว่าไปจริงๆแล้ว แมงสาบมันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอก<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center">บาร์บี้แแมลงสาบเราเป็นแมลงสาบอวกาศด้วยนะ (ขาเรียวมาเชียว)<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center">เราเติมปีกกับเสาอากาศของแมลงเข้าไปด้วย<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center">ปีกทำจากฟิวเจอร์บอร์ด ส่วนตัวอ้วนๆเอากระดาษขย้ำปั้นแล้วแปะเพิ่มเข้าไป<br /></div><div style="TEXT-ALIGN: center">แล้วทำเปเปอร์มาเช่ให้ผิวเรียบ ลงสีขาวรองพื้นแล้วก็ลงสีจริงเลย<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SZ8JbVt7hKI/AAAAAAAAAbo/2aOEdBeaAIE/s1600-h/#1+1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304969251356640418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 232px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SZ8JbVt7hKI/AAAAAAAAAbo/2aOEdBeaAIE/s320/%231+1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SZ8NHzjj17I/AAAAAAAAAbw/7ZCcJa7u1EM/s1600-h/#1+4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304973313815336882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 236px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SZ8NHzjj17I/AAAAAAAAAbw/7ZCcJa7u1EM/s320/%231+4.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLCv9NDh4I/AAAAAAAAAcQ/bIcaXpwxu7M/s1600-h/#1+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306017440134825858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 216px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaLCv9NDh4I/AAAAAAAAAcQ/bIcaXpwxu7M/s320/%231+2.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-1895782334951751793?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-24567772055687104612009-02-16T07:19:00.000-08:002009-02-22T13:15:48.147-08:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">งานแรกของวิชา คือเรียนเทคนิคการทำฟิกเกอร์จากผ้าสองชิ้นประกบกัน<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">เราเลยทำฟิกเกอร์คุณมอด ตัวที่ชอบแอบมากินเมล็ดข้าวสารในถัง<br /></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">มีปัญหานิดหน่อยตอนเย็บแขนคุณมอด เลยออกจะเป๋ๆ<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">แต่เอาเถอะ ยังไงแล้ว คุณมอดของเราก็อ้วนพี น่ารัก อย่างที่คิดไว้เลย เย่!<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">(แถมสะพายข้างได้ด้วยนะ)<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">(แถมอีก! ตอนถ่ายรูปคุณมอดคู่กับข้าวหอมมะลิ<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">ในข้าวดันมีเหล่ามอดตัวจริงวิ่งวนเต็มเลย<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">เพื่อนๆคุณมอด อยากออกกล้องกันเยอะแยะ)</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaG_FUo285I/AAAAAAAAAcI/_LhzjtGiIYY/s1600-h/%232+1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 212px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaG_FUo285I/AAAAAAAAAcI/_LhzjtGiIYY/s320/%232+1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305731934179488658" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaG80S-R1vI/AAAAAAAAAcA/9j5ATJb7LDE/s1600-h/%232+2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/SaG80S-R1vI/AAAAAAAAAcA/9j5ATJb7LDE/s320/%232+2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305729442651428594" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-2456777205568710461?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-44813408346367584162009-02-16T05:18:00.000-08:002009-02-22T13:17:05.168-08:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">ทดสอบๆ ^^<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">มันนานมากเลย ที่ไม่ได้อัพเดทบล็อคนี้ นับว่าแย่มาก เพราะพอถึงเวลาส่งพอร์ท<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">งานที่เคยทำก็พังไปหมด รูปก็ไม่ได้ถ่ายไว้ คราวนี้ เลยตั้งใจกับตัวเองเอาไว้เลยว่า<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">จะเอาผลงานทั้งหมดที่เคยทำมาตั้งแต่มัธยมมาลงไปด้วยเลย เว่อร์จัง แต่มีนะ เยอะด้วย<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">สมัยนั้นชอบทำpainting งานเล่นๆ เบลอๆ ทำเองติดเต็มห้องเลย<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: arial;">เตรียมตัวไว้แล้วกัน จะถล่มงานเข้ามาแล้วนะ เยี่ยม!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-4481340834636758416?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-53323781522266767402007-10-10T07:03:00.000-07:002007-10-10T07:03:33.128-07:00<div align="center"><strong>Sketch</strong><br />งานsketchคิดนานมาก ตอนแรกคิดว่าจะทำเกมบันไดงูภาคสองต่อจากscrapbook กะว่าจะทำเกมไว้บน บันไดของตึกเจ็ดไปเลย แต่ไปๆมาๆ คิดว่าไม่ถนัดนักเลยอยากวาดปลาหมึกตัวโปรด นึกถึงพวกสัตว์ประหลาดปลาหมึกในพวกเรื่องปริศนาที่ตัวใหญ่จนจมเรือได้ เลยเอาไอเดียนี้มาทำเป็นปลาหมึกกำลังจะจมเรือ โดยจะทำเป็นinstallation art แปะไว้หลังห้อง หรือ ที่อาจารย์แนะนำคือที่บอร์ดกลางชั้นสาม</div><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/RwpH_1KSVRI/AAAAAAAAAL0/D0BbxD2pGh8/s1600-h/illust+419.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118983088387544338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/RwpH_1KSVRI/AAAAAAAAAL0/D0BbxD2pGh8/s320/illust+419.jpg" border="0" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/RwpH_1KSVSI/AAAAAAAAAL8/n-YiN26XHA8/s1600-h/illust+424.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118983088387544354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/RwpH_1KSVSI/AAAAAAAAAL8/n-YiN26XHA8/s320/illust+424.jpg" border="0" /></a> </div><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong>งานจริง</strong></div><div align="center"></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118983367560418610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/RwpIQFKSVTI/AAAAAAAAAME/ARcSzWbDNxo/s400/illust+018.jpg" border="0" /></div><div align="center">งานจริงทำจากกระดาษสีและกระดาษน้ำตาล ใช้มาคเกอร์ตัดเส้นทั้งหมด ตัดสินใจเอางานมาแปะหลังห้องเพราะจากที่ไปดูสถานที่ชั้นสามแล้ว บรรยากาศโดยรอบยากที่จะเปลี่ยนให้ดูเหมือนทะเล ตอนติดงานใช้เวลานานมากต้องขอบคุณหมิว พลอย พี่เต้ พี่ธี ทศ จิ๊ก และคนอื่นๆที่ไม่ได้เอ่ยนาม เพราะติดคนเดียวไม่ไหวแน่ พอทำงานนี้เสร็จแล้วเอามาเปรียบเทียบกับงานชิ้นอื่นๆที่ผ่านมา ทำให้รู้ตัวว่า เป็นคนชอบใช้สีส้มกับสีฟ้าหรือน้ำเงิน!! (ตั้งแต่งานเห็ดเอ็มเค) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-5332378152226676740?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-69759231127024162232007-10-10T07:02:00.000-07:002010-04-06T04:33:05.484-07:00<div align="center"><strong><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;">Postcards</span></strong></div><div align="center"><strong><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;">Set: Happiness of The Octopus</span></strong> </div><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/RwzawlKSVZI/AAAAAAAAAMw/rjPh217Y3mQ/s1600-h/20092007(007).jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119707404557243794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/RwzawlKSVZI/AAAAAAAAAMw/rjPh217Y3mQ/s320/20092007(007).jpg" border="0" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwzaa1KSVYI/AAAAAAAAAMo/HtKpcYVukbQ/s1600-h/20092007(008).jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119707030895089026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwzaa1KSVYI/AAAAAAAAAMo/HtKpcYVukbQ/s320/20092007(008).jpg" border="0" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/RwzaGVKSVXI/AAAAAAAAAMg/mf0AqC8iJdU/s1600-h/20092007(006).jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119706678707770738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/RwzaGVKSVXI/AAAAAAAAAMg/mf0AqC8iJdU/s320/20092007(006).jpg" border="0" /></a>งานเซทนี้ใช้มาคเกอร์สีดำอย่างเดียวทั้งสามชิ้น หัวข้อที่ได้มาคือความสุข ความสนุก</div><div align="center">ภาพแรกเลยนึกถึงปลาหมึกที่วาดทีไรก็มีความสุขทุกที ภาพที่สองปลาหมึกและเพื่อนๆ</div><div align="center">สัตว์ประหลาดเหมือนเวลาเราอยู่กับเพื่อนก็มักจะเฮฮา และภาพสุดท้ายเลยวาดรวม</div><div align="center">ทุกอย่างที่ตัวเองชอบลงไป เพราะเรามีความสุข</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-6975923112702416223?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4968479209788793862.post-87550322630517877722007-10-08T08:43:00.000-07:002010-04-06T04:30:21.362-07:00<div align="center"><strong><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;">Sketch</span></strong></div><div align="center"><strong></strong> </div><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong></strong></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118965380237382642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo35FKSU_I/AAAAAAAAAJk/Vddzk83eEoE/s320/1+136.jpg" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118965384532349954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo35VKSVAI/AAAAAAAAAJs/zQwaA48hbQI/s320/1+126.jpg" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118965393122284562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo351KSVBI/AAAAAAAAAJ0/wi2QDWM0IN0/s320/1+132.jpg" border="0" /><br /><div align="center"><strong><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana;">งานจริง</span></strong></div><div align="center"><strong></strong> </div><div align="center"><strong></strong><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4yFKSVII/AAAAAAAAAKs/maAyfP_CJI4/s1600-h/illust+082.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118966359489926274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4yFKSVII/AAAAAAAAAKs/maAyfP_CJI4/s200/illust+082.jpg" border="0" /></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118966359489926290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4yFKSVJI/AAAAAAAAAK0/9FRVln0eiTk/s200/illust+085.jpg" border="0" /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4yFKSVKI/AAAAAAAAAK8/BRNmemIcj6g/s1600-h/illust+084.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118966359489926306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4yFKSVKI/AAAAAAAAAK8/BRNmemIcj6g/s200/illust+084.jpg" border="0" /></a> หนังสือเป็นแบบแอ็คคอเดียน แต่ละหน้าจะเรียงต่อกัน เป็นเรื่องของปลาหมึกที่ออกค้นหา</div><div align="center">ว่า เพื่อนอยู่ที่ไหน เด็กที่อ่านก็จะได้ร่วมสนุกในการเปิดจุดต่างๆ เพื่อหาเพื่อน</div><div align="center">ไปพร้อมกับปลาหมึก ลูกเล่นคือ เมื่อเปิดแผ่นสีดำ จะเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ เช่น แมงกระพรุน</div><div align="center">ปลาปั๊กเป้า ปลาดาว ปู ปลาที่มีแสงไฟในการล่อเหยื่อ หรือ เต่า</div><div align="center">จนสุดท้าย ก็พบเพื่อนปลาหมึกซ่อนอยู่ในหีบสมบัติ</div><p align="center"><strong>เมื่อเปิดจุดต่างๆ</strong></p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4Y1KSVCI/AAAAAAAAAJ8/s6tNWwUoRLk/s1600-h/illust+068.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118965925698229282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4Y1KSVCI/AAAAAAAAAJ8/s6tNWwUoRLk/s200/illust+068.jpg" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4ZFKSVDI/AAAAAAAAAKE/UGI9SBwNawY/s1600-h/illust+070.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118965929993196594" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4ZFKSVDI/AAAAAAAAAKE/UGI9SBwNawY/s200/illust+070.jpg" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4ZFKSVEI/AAAAAAAAAKM/bzx8zBOPnHw/s1600-h/illust+071.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118965929993196610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4ZFKSVEI/AAAAAAAAAKM/bzx8zBOPnHw/s200/illust+071.jpg" border="0" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4ZVKSVFI/AAAAAAAAAKU/2_7F3iOiFVw/s1600-h/illust+076.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118965934288163922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4ZVKSVFI/AAAAAAAAAKU/2_7F3iOiFVw/s200/illust+076.jpg" border="0" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4ZVKSVGI/AAAAAAAAAKc/biQoVmD0bkU/s1600-h/illust+077.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118965934288163938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4ZVKSVGI/AAAAAAAAAKc/biQoVmD0bkU/s200/illust+077.jpg" border="0" /></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118966355194958962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OelIYU1MEiU/Rwo4x1KSVHI/AAAAAAAAAKk/qG0na1RC928/s200/illust+081.jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4968479209788793862-8755032263051787772?l=cacaoburnst.blogspot.com' alt='' /></div>Quanhttp://www.blogger.com/profile/02395470415968503847noreply@blogger.com0